Pesto jest kolejnym sztandarem kuchni włoskiej. Wiatr powiewa a liście bazylii uginają się miarowo kilka chwil przed zerwaniem. Post o pesto nie będzie o tym jak cudownie je się makaron z bazylią i odrobiną oliwy ze zmiksowanymi orzechami. Tego doświadczyli ci, którzy jedli i doświadczą ci którzy zjedzą.
Dzisiejsze pesto jest inne niż pesto, które jedli Włoscy przodkowie dziejszych Włochów. Dzisiejsze pesto powinno dostać nową nazwę, wcale chlubną, bo posiadającą wiele wat. A odnosi się do tego samego sposobu, dzięki któremu powstała wcześniejsza nazwa. Pesto pochodzi od drewnianego lub marmurowego ubijaka dołączonego do moździerza, który nosi nazwę pestle. Zatem robiąc pesto za pomocą blendera, który ma 300 wat, należałoby zmienić nazwę na inną, bardziej adekwatną - blendsto.
Ale kto ma ochotę robić przewrót w nazwach na głodniaka? I po co wracać do poprzedniego sposobu i wykorzystywać wat-y skupione w bicepsach i przez kilkanaście minut rozgniatać orzeszki i łączyć je z liśćmi bazylii, skoro można zjeść szybciej i wracać do zajęć, które dają więcej przyjemności niż miarowe uderzanie w kawałek marmuru innym kawałkiem kamienia. Chyba, że ktoś lubi uderzać no to można się wyżyć.
Skoro już wiadomo z czego wzięło się pesto to wiadomo, że nie musi być tylko z bazylii. Znane jest pesto z brokuła, rukoli, natki pietruszki, sałaty dębowej, lodowej. Chodzi o to żeby zbić i zmiażdżyć, względnie zblendować składniki na niezbyt gładko.
Składniki na średni słoiczek:
- doniczka bazylii, bez ziemi i osłonki,
- 100 ml oliwy, mniej lub więcej w zależności o pożądanej gęstości
- 75 g migdałów zblanszowanych i obranych,
- 30 g sera pecorino lub Grana Padano,
- sok z połówki cytryny,
- ząbek czosnku, sól, pieprz.
Przygotowanie:
1. Będzie to najkrótsze przygotowanie w historii. Co do blanszowania migdałów robi się to następująco: Migdały zalewamy na chwilę wrzątkiem, wylewamy wrzątek i płuczemy zimną wodą. Skórka powinna łatwo zejść przy obieraniu.
2. Składniki włożyć lub wlać do malaksera i blendować, aż masa będzie lekko gęsta.
